Sztuka od zawsze jest częścią naszego świata. Nie szukamy jednak dosłownych podobieństw ani bezpośrednich inspiracji. Bardziej interesują nas wspólny rytm, linia, kolor czy forma.
W tej serii zestawiamy wybrane modele UMIAR z dziełami sztuki, które przywołują podobne skojarzenia. Czasem łączy je detal, czasem proporcja, a czasem po prostu trudno nam przestać patrzeć na jedno i drugie.
1. René Magritte "The Blow to the Heart", 1952 × kolczyki FLOS
René Magritte często zestawiał ze sobą dobrze znane przedmioty w sposób, który odbierał im ich oczywiste znaczenie. W "The Blow to the Heart" z 1952 roku romantyczny symbol róży zostaje połączony ze sztyletem. Piękno i zagrożenie istnieją tu jednocześnie. To charakterystyczne dla surrealizmu Magritte’a. Zamiast tworzyć zupełnie fantastyczny świat, artysta zmieniał relacje pomiędzy rzeczami i zmuszał do spojrzenia na nie na nowo. W kolczykach FLOS odnajdujemy podobne napięcie. Punktem wyjścia również jest kwiat, ale pozbawiony dekoracyjnej dosłowności. Delikatna forma płatków przechodzi w długą, niemal graficzną linię łodygi, która nadaje całości bardziej surowy charakter. Nie chodzi więc o bezpośrednie podobieństwo, ale o ten sam kontrast: coś organicznego i romantycznego spotyka się z czymś ostrym, prostym i trochę niepokojącym.
2. Aziya Ikhtymbayeva "Projection", 2026 × pierścionek MICO I
W "Projection" Aziya Ikhtymbayeva umieszcza w centrum kompozycji owalne lustro trzymane w dłoniach. W jego powierzchni pojawia się twarz, ale nie mamy pewności, czy patrzymy na odbicie osoby trzymającej lustro, czy jej wyobrażenie. Lustro przestaje być więc wyłącznie przedmiotem użytkowym i staje się ramą dla obrazu, który istnieje tylko dzięki odbiciu. Z MICO I łączy je przede wszystkim forma. Duża, gładka tafla pierścionka przypomina niewielkie lustro osadzone w geometrycznej oprawie. Wypolerowane srebro reaguje na światło i otoczenie, odbijając kolory i fragmenty przestrzeni. Wraz z ruchem dłoni jego powierzchnia nieustannie się zmienia.
3. Louise Bourgeois "Untitled", 2002 × naszyjnik FEMINA BACCA
Ciało i seksualność zajmują szczególne miejsce w twórczości Louise Bourgeois. Francusko-amerykańska artystka przez dziesięciolecia badała związki pomiędzy cielesnością, emocjami i osobistymi doświadczeniami. Jej prace często odwołują się do ludzkiej anatomii, choć rzadko przedstawiają ją w sposób dosłowny. Organiczne kształty i formy przypominające fragmenty ciała stają się nośnikami znaczeń związanych z bliskością i seksualnością. Naszyjnik FEMINA BACCA powstał z inspiracji kobiecą intymnością. Jego forma nawiązuje do kobiecej anatomii, ale pozostaje subtelna i niedosłowna. W zestawieniu z pracą Bourgeois odnajdujemy podobny sposób myślenia o formie: ograniczenie jej do kilku charakterystycznych linii, które wystarczą, by przywołać skojarzenie z ciałem.
4. Mark Rothko, Black in Deep Red, 1957 × kolczyki TULA
Mark Rothko budował swoje obrazy z pozornie prostych elementów: rozległych pól koloru i przestrzeni pomiędzy nimi. Charakterystyczne prostokątne formy nie mają jednak ostrych granic. Ich krawędzie są miękkie i nieregularne, a nakładane warstwami kolory zdają się przenikać, dzięki czemu obraz zyskuje głębię. W "Black in Deep Red" ciemne, horyzontalne płaszczyzny wyłaniają się z intensywnej czerwieni. Kompozycja jest oszczędna, ale napięcie powstaje właśnie pomiędzy proporcjami poszczególnych pól i ich ciężarem. W kolczykach TULA odnajdujemy podobne myślenie o geometrii i rytmie. Poziome linie dzielą prostą formę na kolejne płaszczyzny, a światło podkreśla ich strukturę. U Rothki granice pozostają miękkie i malarskie, w TULA stają się precyzyjne i materialne.
